سفارش تبلیغ
صبا

گاهی برای دلم...

نه عزیزم چندان هم سخت نیست که بنشینی روبروی دیوار تنهاییت، هی فنجان پشت فنجان بُهت بنوشی و برای مخاطب فرضی سر تکان بدهی

سخت نیست...

فقط کافیست مدام به خودت بگویی قوی باش، سخت باش که سخت نگذرد

فقط یادت باشد چایی ات را با قند بنوشی

بعد زیر لب بگو: مامان! نهار حاضر است؟؟

 

ماهی کوچکی در درونم آشفته است،دریا کجاست...

 

 

 

 

 

مادر

 

 

 

 

 

 

دخترکم...

بی تابی نکن، غذا آماده ست...


نوشته شده در پنج شنبه 94/12/13ساعت 2:4 عصر توسط حنانه نظرات ( ) |

برای تو مینویسم که یکباره هبوط کردی به حباب تنهاییم...

اینجا نه زمستانش زمستان است نه آسمانش آبی

نه چشم ها میخندند نه گل ها سبز میشوند...

 اینجا...تنها چیزی که زیباست خیالات من است

دیروز باز اشتباهی بزرگ مرتکب شدم، به خیابان رفتم...

 حالا باز تمام آن خیالات قهرکرده اند...

وقتی خیالات میروند، رویاهایم خنده دار میشوند

مثل اینکه تو چشم وا میکنی و زمستان بهار میشود و آدم ها لبخند به لب می آورند و گل ها و...

شب شده...موسیقی نت آخر را میخواند...

من سکوت... تو خاموشی...

 از سر خودخواهی بود انگار که تو را به اینجا کشاندم

حالا تو تا همیشه مجبوری که سنگ باشی و به خیابان بروی یا

 با خیالات...

 

 

 

خیابان

 

 

 

پ.ن:

 

 

حرفم را پس نمیگیرم

اما 

بیشتر فکر میکنم


نوشته شده در یکشنبه 94/11/4ساعت 5:52 عصر توسط حنانه نظرات ( ) |

مثل لبخندی ام که بر شانه ی باد نشسته...

مثل سرسره بازی های کودکی وقتی آن بالا دل توی دلمان نبود...

مثل تو وقتی با چشم هایم پیشنهاد بی شرمانه ی پیچاندن کلاس را مطرح میکردم...

مثل خودم...مثل خودم هستم این روزها...

به جای خانم شدن، با وقارشدن و مادر بودن، این روزها هی شیطنت قلقلکم میدهد

وقتی صدای تو درمی آید خب انتظار داری من حرف نزنم؟؟؟ منِ پرحرف!!

بیا حرف بزنیم...

تو کمی سپید بنویس من هم قول میدهم مادر شدن را یادبگیرم...





رویا



پ ن:

.

.

.

.

.

.


ادامه دارد.......


 


نوشته شده در سه شنبه 94/8/12ساعت 5:44 عصر توسط حنانه نظرات ( ) |

چقدر دویده ام...تمام تاریخ را انگار...

خسته ام از دویدن...از اینکه بی حوصله بنشینم و زل بزنم به ناکجای دیوار و هی این ذهن بیچاره را بدوانم...

خسته از این کاناپه ی کسالت آور...از سرزنش ظرف های روی میز

 تشنه ام انگار...آنقدر که به اقیانوس آرام وحشیانه میخندم...

به پای خودم افتاده ام انگار... که بخند...که نمیر...

ترسم از این است که روزی فسیل شوم روی این صندلی...

زندگی مدام برایم شعر میخواند...اشعار پست مدرن!

پر از جیغ و دیوانگی و هیچ...

به جان کندن افتاده تخیلاتم...غزل میخواهم...غزل میخواهم برای نفس کشیدن...

 

 

آهای زندگی!

یک نگاهی هم به دیوان غزلیاتت بنداز...



نستعلیق

 

 

پ.ن:

شاید شراب کهنه ی پیمانه های شهر

ما را کشاند پشت در خانه های شهر

ای رود سرد سادگی روستای دور

بیرون بیا ز دامن افسانه های شهر

ما توت های وحشی مایل به دره ها

عادت نمیکنیم به گلخانه های شهر

.

.

.

از پشت قاب پنجره میبینمش هنوز

تابوت زندگی ست که بر شانه های شهر...

 

(سید رسول پیره)


نوشته شده در پنج شنبه 93/11/2ساعت 1:48 عصر توسط حنانه نظرات ( ) |

برف میبارید و تمام دنیا در سکوت محض فرو رفته بود...

شاید از آن شب ها بود که دل میگفت میشود تا تمام عمر به ریزش دانه های برف زیر نور چراغ نگاه کرد...

سرد بود مثل دستان امروزم..

درختان شانه خم کرده بودند زیر بار سنگین زمستان...

هیچکس نبود ...نه صدای فریاد های کودکان نه صدای بوق ماشین ها...

فقط خودم بودم و دنیایی که سپید بود...

همه خواب بودند و زیبایی برف بی هیچ صدایی تنها برای آنان بود که در نیمه های این شب دنیا را با وجود تمام تلخی هایش انتخاب کرده بودند...

این روزها که دستانم سرد است حافظه ام درست کار نمیکند...به گمانم 23سال گذشته

از آن شبی که برف میبارید 

مدت هاست که آسمان جز سیاهی و سرفه چیزی برایم نداشته است...

شاید امروز هدیه ای تقدیمم کند...



زمستان



پ.ن: ...


نوشته شده در شنبه 93/10/13ساعت 3:13 صبح توسط حنانه نظرات ( ) |


آخرین مطالب
» ماهی کوچولو
سکوت....خاموشی...
غبار تکانی....
ذهن خسته...
اینجا...من...و خودم...
[عناوین آرشیوشده]

Design By : RoozGozar.com